داده‌های وزارت عدالت (MoJ) فاجعه را برملا کرد: از ۶۵۰ کودک در زندان‌های جوانان، ۷۳ کودک (۱۱.۳٪) بیش از ۷۵ مایل از خانه دور افتادن – بالاترین نرخ تاریخ. میانگین ۹۱ مایل، با مسافت‌های هولناک تا ۲۶۰ مایل، کودکان رو کاملاً از حمایت خانوادگی محروم کرده.

علل ریشه‌ای ویرانگر: کمبود زندان محلی، سیاست‌های امنیتی سرکوبگر و بودجه ناکافی، کودکان رو قربانی کرده. ۶۷٪ از فقر و خشونت خانگی میان، اما سیستم با دوری اجباری، recidivism رو به ۶۲٪ رسونده. بازدیدها؟ فقط ۳۲٪ هفتگی، بقیه در انزوای مطلق.

نابرابری هولناک: ۴۷٪ کودکان اقلیت نژادی دورتر منتقل می‌شن، که نژادپرستی ساختاری رو فریاد می‌زنه. ۲۰۲۵ شاهد ۱۴ مورد خودکشی/خودآزاری مرتبط بود – خون کودکان روی دستان MoJ. Lord Falconer: “این شکنجه سازمان‌یافته‌ست؛ نسل جوان نابود می‌شه.”

آمار مخرب: جمعیت کودکان زندانی ۱۷٪ افزایش، عمدتاً knife crime در شهرهای فقیر. قدرت خرید خانواده‌ها صفر، بازدید ناممکن. سیستم نه تنها شکست خورده، بلکه عمداً ویرانگره – کودکان احساس طرد ابدی می‌کنن. Howard League: “چرخه جرم دائمی، آینده انگلیس تاریک.”

واقعیت تلخ: دولت بی‌عملی مطلق، فقط وعده‌های توخالی. کودکان در تاریکی زندان‌ها گم شدن، بدون هیچ امیدی. این رکورد نه آمار، بلکه حکم اعدام اجتماعی نسل جوانه.

(منبع: MoJ Youth Custody Statistics Q4 2025, Guardian ۶ ژانویه ۲۰۲۶).